INICIO                        PINTURA    LITERATURA    POESIA    MUSICA    FOTOGRAFIA    ESCULTURA    CINE

  ABANICO CULTURAL  
     
 


Jaime Concheiro del Río

Registrador de la Propiedad

 

MANUEL FRAGA.VECINO Y AMIGO


Manuel Fraga no solo fue capaz de transformar nuestra derecha autoritaria en una derecha democrática; consiguió además centrarla y dotarla de un partido hecho para subsistir los embates de la historicidad, lo que viene a representar la realización de tres proezas en una.
Todo ello es fruto de la coherencia y de la claridad de ideas de Don Manuel Fraga Iribarne.
Destacaré por ser poco conocida su intención de ser marino, influenciado por su pasión por el mar, hasta el punto de que en sus tiempos de juventud acostumbraba a estampar junto a la firma la figura de un ancla.
Como consecuencia de esta afición el año 1955 visitó la playa de Perbes en compañía de su amigo Carlos Pardo, quien le incitó a comprar una finca allí, lo que realizó, y tras unirla a otras colindantes, edificó una casa modesta posteriormente reformada por la actual.
Comenzó a pasar los veranos en Perbes a partir del año 60 cuando no existía todavía la carretera de Perbes a Miño,
Yo conocí al matrimonio en el año 77 con motivo de iniciar la construcción de mi casa próxima a la suya. Coincidiamos con relativa frecuencia en fiestas de amigos comunes, pero a medida que pasaba el tiempo nuestra relaciones pasaron a ser mas intensas.
En la década de los 90, cuando yo estaba de Registrador en Ferrol, y vivía en Perbes, tuvimos oportunidad de vernos con mucha mayor frecuencia, y lo que es mas importante, tuvimos reuniones los dos solos, en las cuales intercambiábamos ideas con entera libertad.
Me impresionó su inmensa cultura y su profunda inteligencia, y tuve la oportunidad de apreciar su gran humanidad y su carácter desprendido. Siempre regresaba a casa con el obsequio de algún libro.
Llegó un momento en que nació entre los dos un afecto profundo y una gran confianza, debido quizás a que conocía perfectamente que yo había sido siempre una persona políticamente independiente y un demócrata convencido.
Habia entre nosotros un entente tan cordial que yo disfrutaba plenamente de su compañía y de su amena conversarcion fruto de su gran erudición y de su prodigiosa memoria que le permitía traer a colación interesantes y curiosas anécdotas.
Llegó a decir, y lo digo con mucha honra , que era una pena que nuestra amistad no hubiera surgido años antes, lo cual comparto plenamente pues yo nunca me aburriría escuchándolo, sobretodo cuando se hallaba distendido y despreocupado.
Cuando ayer su hija me comunicó la triste noticia no pude contener la emoción ni las lágrimas.
No puedo por menos acabar citando su originalísimo trabajo sobre la “acción de jactancia” contenida en la Partida 46 del siglo XIII, declarada vigente por el TS que consiste en que una persona que se siente agraviada reta al que le perturba a que demuestre ante un juez la veracidad de los títulos por los que se jacta o que, por el contrario, calle para siempre.

_______________________________________________________

Artículo de Adriana Fraga Estévez, donde hace referencia a
Don Jaime Concheiro del Rio, Vicepresidente primero de la SAF

“Choran as pedras”

Febreiro e tempo de peliqueiros, de cigarróns.Tempo de filloas e de orellas.Tempo de lecer…

O teu amigo Alejo Prieto ya fixara a data do cocido no Viveiró. A túa primeira festa do ano 2011.

Ó día seguinte xantamos xuntos coa túa netiña no “ Restaurante A Cabana” na parroquia coruñesa de Fiobre, coa súa privilexiada vista sobre a Ponte do Pedrido facendo ó río Mandeo morrer na Ría de Betanzos.

Dende ese cumio, onde como diría o gran poeta do Courel, a grandiosidade da Natureza amosa a calquera a medida do que vale un home, tí fixéscheme unha pregunta: “ Por qué non veño máis por estes lares?”. “Será por que vives a seiscentos kilómetros” contesteiche eu. “Será”…, dixeches tí.

Agora penso que a miña contestación foi dura para con un home que, alomenos mentalmente, tiña decidido vivir sempre en Galicia coma Castelao, para se olvidar da inquedanza da lexanía.

O luns revisáronche o marcapasos na Residencia de A Coruña. A doutora Álvarez apuntou que o aparello tiña carga para dous anos máis. Foi daquela cando doume por pensar en canta carga che quedaría a tí, ainda…

O pouco morreu o teu máis antigo amigo : Carlos Pardo Menéndez, alias “O Xefe”. A túa ánima tinguiuse de escuro. Non fuches xa quen de despedilo en Vilalba.

No verán, a cousa non mellora. Recén intervido da cadeira sei que non vas vir pasar connosco os teus momentos prediletos do ano. Os amigos encónanse, brama Cambados…

Pepe Villamor chámame e dime que se estás mal só poderás sanar en Galicia, e que, a este paso, ímoste facer voltar na caixa.

Eu calo e desculpo a miña irmá, a médica. Pero, no fondo, asinto con tristura.

Setembro pásoo na túa casa de Perbes e non na miña que se atopa a cen pasos. Algo me dí que este verán teño que disfrutarla un pouco máis por tí que non poideches facelo.

No outono lévoche a Kikola, teu amor, teu anxiño, para que estude ó carón teu. Xa non é Kikola, agora chámaslle “ a nena do cabelo dourado”. A túa faciana, que se torna cada vez máis nun poema calquera de Rosalía, só se trasforma cando a miras e sorrís.

No Nadal colles una catarreira. Melloras; empeoras. O meu é un ir e vir pola “Autoestrada do Noroeste”.
Para o día do teu santo a cousa cambia moito.”Os teus ollos xa non me alumean”, coma reza a túa cantiga favorita.

Encámaste. As noites encámome contigo. Cando te queixas os teus xemidos tórnanse labazadas nas miñas costas.

Estráname que a nosa boa amiga Chelo Illán non me mande unha corte de querubins dende o ceo, para poderte levar polo vento ó morrer no teu, cos teus…

O teu final xa non o quero ver. Volto para preparar as túas honras.

Despídome de tí decíndoche que cando nos vexamos de novo xa estaremos sempre xuntos.

A viaxe fáiseme dura. As lembranzas sucédense, acompásanse paseniño.

Os seis anos pasados contigo en Santiago; os teus xuramentos do cargo perante García-Leira como “ bon galego e mellor vilalbés”; as abraiantes gaiteiradas no Obradoiro; os masaxes milagreiros do teu amigo o bruxo Torrado; as eternas partidas de dominó na casa de Negreira de Manolo Cereijo; os atrancos inxustos ó final do teu camiño de eterno loitador pola túa terra, a que levaches da Idade Media ó século XXI…

Tres días despois, a nada…

Perbes énchese de xornalistas, de uniformes de todas as cores; a igrexa parroquial convértese en museo froral. A nosa aldeiña aseméllese a Nova York.

Os cordóns policiais afastan o teu pobo de ti. Pero ninguén se queixa, ninguén monta en cólera.

Cando o cadaleito se achega polo derradeiro tramo do camiño estoupan as gaitas da Real Banda de Ourense.

Din que os mortos ainda oen unhas horas despois de se ir. Eu desexo que teu oído chegara desperto ata entón, para que sentiras que o agarimo da xente do que eu sempre che falaba, non se tiña esmorecido.

No interior da parroquia asubios e bolboretas estomacais. Curas e bispos a moreas. Eu saúdo ó Padre Angel de “ Mensajeros de la Paz”; para mín un santo en vida.

Kikola estremécenos cunhas verbas sentidas a un abó que foi case un pai. Despois depositámoste xunto ó corpo da miña nai, no sesenta e catro aniversario da vosa boda. Feitizos que ten a Galicia máxica…

A Vilalba non puiden ir; estaba desfeita. Mais a tía Charo, pendente de todo, fixo o que puido, coma sempre.
Nestes días recibiches loubanzas dos partidarios; algunhas certas e verdadeiras, outras baleiras de contido.

Os adversarios respetáronte. Foi a estes últimos a quenes lle lo agradecín, coma houberas feito tí.

O día do funeral en Santiago encamiñábame ó Pazo de Raxoi con deus grandes amigos: Amigos de amizade probada, que é a que conta.

Chovía un pouco e todo estaba mollado. Ramiro Infante reparou na espesura do verdín das pedras dos muros das antigas facultades.”E a humidade de Santiago”; contestoulle Jaime Concheiro.

E, de súpeto, pensei que ese verdor tan intenso, tan asoballante, só podía ter una causa: As pedras estaban chorando. Non o facían polo rapaz que deixou a facultade de dereito na posguerra, nin sequera polo ex presidente forte e grandioso coma Breogán. Choraban de mágoa polo conselleiro, polo amigo, polo pai de Galicia que ás deixaba orfas e apenadas. Foi entón cando me decatei de que ainda eu non tivera tempo de chorarte.
Agora, despois dos días de tolemia , de chamadas, telegramas e cartas nos que a doenza de Crohn respetóume, podo serenarme e pensar en tí dun xeito sopesado e tranquilo, dun xeito galego.

E é neste tempo que valoro que che teño o pé da miña casiña e que póidote ir visitar ó cemiterio. Sempre pola noite coma adoitaba facer ca miña nai; sempre as caladas…

Fúcheste “bo e xeneroso” coma reza na túa lousa. Meu pai, meu rei…

Fúcheste e ó mesmo tempo quedas entre nós como quedará para sempre impresa a túa fonda pegada nos corazóns dos galegos de ben.

Xa estás fronte o teu mar soñado, envolto polo “arume arpado dos rumorosos”.

Adriana Fraga Estévez

_________________________________________________________________________________________

 

 

RECIENTE NORMA URBANISTICA PARA LA PROTECCION DE LOS TERCEROS ADQUIRENTES :

AMAGAR Y NO DAR


El Real Decreto Ley 8/2011 de 1 de julio, introduce como novedad , con la finalidad de que los terceros adquirentes de buena fe se vean protegidos, mediante la publicación registral, de las contingencias jurídicas de los inmuebles que van a adquirir, la imposición a las Administraciones públicas (generalmente los Concellos) de la obligación de hacer constar, en el Registro de la Propiedad, la incoación de un procedimiento contencioso-administrativo, dirigido a obtener la nulidad de las licencias, mediante un asiento denominado “ anotación preventiva, que tiene una duración limitada.

En caso de incumplimiento la Administración responsable deberá indemnizar a los terceros adquirentes por todos los perjuicios que se vean obligados a soportar como consecuencia de este desconocimiento.

En diversos debates organizados sobre la forma de proteger a los adquirentes de buena fe, sobretodo en el supuesto de las demoliciones de edificios , se ha dado por buena la solución adoptada por el TS actualmente, que sostiene que la protección que la LH dispensa en su art 34 a los terceros adquirentes de buena fe que inscriban su derecho, haciendo su posición inatacable, no es aplicable en el ámbito administrativo, basándose entre otras razones en la función de protección de los intereses generales que viene a desempeñar el ordenamiento administrativo, a diferencia de lo que sucede en el ámbito civil y penal.

Nosotros estamos en contra de esta teoría por considerar aplicable el art 34 en este ámbito, con lo cual se da lugar a un supuesto de imposibilidad legal de demolición, teoría que por cierto, ha sido también sostenida en un congreso celebrado hace pocos días en Benidorm, donde el presidente de la sala de lo contencioso-administrativo de Valencia ha refrendado la teoría sostenida por mí, tanto en este punto, como en lo relativo a la aplicación de la doctrina del TEDH que hemos sostenido con respecto al caso O Piricoto en Vigo.

La solución de la anotación preventiva , sostenida por ilustres compañeros hipotecaristas , nosotros, con todos los respetos, la estimamos errónea, inadecuada e insuficiente, tratándose de un parche que no aborda el fondo del problema.

A pesar de la obligatoriedad de la anotación, no se señala un plazo para la práctica de la misma, quedando en cierto modo al arbitrio o descuido de los funcionarios competentes, prestándose asi mismo a posibles actuaciones de complicidad con el empresario constructor a quien le va a afectar la práctica de dicha anotación.

¿Quién se atreverá a comprar una vivienda cuando conste en la inscripción de la misma que está afectada por un procedimiento que podrá llevar aparejado la nulidad de la licencia? Y si como dado que las sentencias se pronuncian en un plazo de seis u ocho años, esta constancia registral podrá llevar a la ruina al promotor afectado por la demanda.

En conclusión, se trata de una medida que no da solución al problema, aunque pueda parecerlo a una primera vista. Lo que podría conseguir, si se cumpliera a rajatabla, es que no surgieran adquirentes de buena fe con posterioridad a la anotación, puesto que como resalta el decreto citado, las adquisiciones realizadas antes de la práctica de la misma, no gozan de protección de la fe pública.

La incongruencia de los efectos de esta medida salta a la vista del mas ignorante en materia jurídica.
Si queremos resolver verdaderamente los problemas, sobre todo los de gran trascendencia como éste, hay que abordarlos de lleno con valentía, y no mediante parches que, sin entrar en el fondo del problema, no solo no ofrecen una solución al mismo, sino que incluso pueden causar daños irreparables.

Se trata, como tristemente sucede con frecuencia, de amagar y no dar.

______________________________________________________________________________

 
....

 

LA INFLUENCIA DE TURNER EN PEREZ VILLAAMIL

Los artistas del siglo de oro tales como Murillo, Rivera y Velázquez, se difundieron en España después de la guerra de la Independencia, pero no interesaron a Turner. Turner fue un artista poco conocido en la España de su tiempo, no influyendo de modo directo sobre la mayor parte de los pintores españoles, entre los cuales además, el paisaje, no constituyó un género destacado durante la primera mitad del siglo.
Contrariamente diversos pintores británicos atraídos por España dejaron en sus obras muestras de su gran interés. Entre estos el más destacado fue David Roberts amigo de Wilkie.
El siete de diciembre de 1832 Roberts entró por Irún tras viajar por Andalucía y el Norte de Africa arribando el primero de mayo a Sevilla. Su presencia en esta ciudad despertó el interés de varios pintores andaluces entre los que destacó Genaro Perez Villaamil (1807-1854).El contacto con Roberts resultó muy fructífero pudiendo ser calificada su influencia como decisiva. Villaamil llegó a convertir en punto de partida a dicho autor para sus propios paisajes. Poseyó sus Picturesque Sketches in Spain, en alguna de cuyas litografías se inspiró para su España artística y monumental, y conservó grabados de obras del colaborador de Roberts en sus escenografías, Clarkson Stanfield (1793-1867), y del propio Turner. De este modo, a diferencia de otros paisajistas españoles, cercanos al paisaje holandés y flamenco del siglo XVII, se familiarizó con el paisajismo británico de su tiempo.
Pérez Villaamil en obras como Las gargantas de las Alpujarras utilizó recursos que había empleado Turner, Roberts y también John Martín, como la presencia del sol poniente, cuyos haces de luz iluminan la roca sobre la que se asientan las ruinas de un castillo.

 

........

Pérez Villaamil......................................William Turner

 

 
 

Durante su estancia en Sevilla Roberts pintó el castillo de Alcalá de Guadaira donde utilizó un tipo de composición y efecto de luz filtrada similar, además de incluir el reflejo de las luces sobre el agua de un río. Ese motivo del castillo en una colina, dominando un paisaje, y a veces reflejado en un curso de agua, había interesado mucho a Turner que, tras sus viajes a Gales, lo cultivó los años finales del siglo, y lo desarrolló las décadas siguientes con amplitud.
Perez Villaamil por su parte abordó el motivo de un castillo sobre el agua en varias ocasiones en que destacó los peculiares efectos de la luz filtrada y de las veladuras aplicadas con las últimas capas de barniz para crear ese efecto.
La proximidad a Roberts, y a través de éste , a Turner, refleja asi mismo el paisaje histórico Sevilla en tiempo de los árabes tomado con idénticos puntos de vista y horizonte de la Torre del Oro realizada según una composición del estilo de Turner.
Perez Villalmil llegó a viajar a Inglaterra siendo muy probable que en este viaje conociera directamente la pintura de Turner cuya grandiosidad no deja de reflejar en una de sus obras maestras: Procesión en Cobadonga.
El que en su tiempo fuera director del Museo del Prado, Aureliano de Berruete y Moret, señalaba : “Sería curioso hacer la comparación ente Villaamil y un gran artista inglés, hoy de renombre universal, Turner. Son semejantes;(…) Turner conseguía unas armonías de color que Villaamil no soñó jamás pero en imaginación y fantasía no quedaba atrás el español. Después, en 1917, la escritora Margarita Nelken(1896-1968) indicó el mérito de Villaalmil en su consideración de la verdad del paisaje, en su luz y su atmósfera, en una época en la que solo Turner lo habría valorado debidamente. La dedicación, en 1931, de una de las salas del madrileño Salón de Otoño a Pérez Villaamil y la celebración, en 1935, de una exposición de Roberts en el Museo de Arte Moderno , volvieron a airear la relación ente Turner y Pérez Villaamil, a través de Roberts. Asi lo hicieron Ricardo Gutiérrez Abascal(Juan de la Encina) (1888-1963) y Antonio Méndez Casal.

 

 
 
............
 
 

Pérez Villaamil......................................William Turner

 
 

 

Hay otro punto de conexión entre Pérez Villaamil y Turner. Este último, que copió las obras de John Robert Cozens (1752-1797), hijo de Alexander Cozens (1717-1797), que poseía el Dr. Thomas Monro, cuya escuela frecuentó durante su formación, estaba al corriente del recurso de Pérez Villaamil y Eugenio Lucas, quienes mantenían un constante desafío para realizar paisajes a partir de manchas, a la manera de Victor Hugo, mostrando también similitudes con el procedimiento de Alexander Cozens para la composición de paisajes. A Villaamil y a Lucas, artistas con facilidad de ejecución, aquel procedimiento les ofrecía la posibilidad de una mayor libertad creadora, dependiente solo de la imaginación.
Las significativas influencias de tan destacados pintores, a parte de otros muchos, no podían por menos que lograr que Genaro Pérez Villaamil llegase a ser considerado justamente el mejor pintor paisajista español del Romanticismo.
El poeta, y al mismo tiempo pintor, Juan Ramón Jiménez, en su Diario de un poeta recién casado expresó con bellas palabras su impresión sobre esta incomparable modalidad de pintura:
“De pronto, se abre la tarde, abanico de oro, como una gran ilusión real. ¡Que bienestar nos entra, qué dulzura! Parece que lo estuviera viendo Turner con nosotros…(…) El sol poniente tiñe de rosa, con un nostálgico rayo caído, la borda de babor.


Jaime Concheiro del Río