| |

Jaime Concheiro del Río
Registrador de la Propiedad
MANUEL
FRAGA.VECINO Y AMIGO
Manuel Fraga no solo fue capaz de transformar nuestra
derecha autoritaria en una derecha democrática; consiguió
además centrarla y dotarla de un partido hecho para subsistir
los embates de la historicidad, lo que viene a representar la realización
de tres proezas en una.
Todo ello es fruto de la coherencia y de la claridad de ideas de Don
Manuel Fraga Iribarne.
Destacaré por ser poco conocida su intención de ser marino,
influenciado por su pasión por el mar, hasta el punto de que
en sus tiempos de juventud acostumbraba a estampar junto a la firma
la figura de un ancla.
Como consecuencia de esta afición el año 1955 visitó
la playa de Perbes en compañía de su amigo Carlos
Pardo, quien le incitó a comprar una finca allí,
lo que realizó, y tras unirla a otras colindantes, edificó
una casa modesta posteriormente reformada por la actual.
Comenzó a pasar los veranos en Perbes a partir del año
60 cuando no existía todavía la carretera de Perbes a
Miño,
Yo conocí al matrimonio en el año 77 con motivo de iniciar
la construcción de mi casa próxima a la suya. Coincidiamos
con relativa frecuencia en fiestas de amigos comunes, pero a medida
que pasaba el tiempo nuestra relaciones pasaron a ser mas intensas.
En la década de los 90, cuando yo estaba de Registrador en Ferrol,
y vivía en Perbes, tuvimos oportunidad de vernos con mucha mayor
frecuencia, y lo que es mas importante, tuvimos reuniones los dos solos,
en las cuales intercambiábamos ideas con entera libertad.
Me impresionó su inmensa cultura y su profunda inteligencia,
y tuve la oportunidad de apreciar su gran humanidad y su carácter
desprendido. Siempre regresaba a casa con el obsequio de algún
libro.
Llegó un momento en que nació entre los dos un afecto
profundo y una gran confianza, debido quizás a que conocía
perfectamente que yo había sido siempre una persona políticamente
independiente y un demócrata convencido.
Habia entre nosotros un entente tan cordial que yo disfrutaba plenamente
de su compañía y de su amena conversarcion fruto de su
gran erudición y de su prodigiosa memoria que le permitía
traer a colación interesantes y curiosas anécdotas.
Llegó a decir, y lo digo con mucha honra , que era una pena que
nuestra amistad no hubiera surgido años antes, lo cual comparto
plenamente pues yo nunca me aburriría escuchándolo, sobretodo
cuando se hallaba distendido y despreocupado.
Cuando ayer su hija me comunicó la triste noticia no pude contener
la emoción ni las lágrimas.
No puedo por menos acabar citando su originalísimo trabajo sobre
la “acción de jactancia” contenida en la Partida
46 del siglo XIII, declarada vigente por el TS que consiste en que una
persona que se siente agraviada reta al que le perturba a que demuestre
ante un juez la veracidad de los títulos por los que se jacta
o que, por el contrario, calle para siempre.
_______________________________________________________
Artículo
de Adriana Fraga Estévez, donde hace referencia a
Don Jaime Concheiro del Rio, Vicepresidente primero de la SAF
“Choran
as pedras”
Febreiro
e tempo de peliqueiros, de cigarróns.Tempo de filloas e de orellas.Tempo
de lecer…
O teu amigo Alejo Prieto ya fixara a data do cocido
no Viveiró. A túa primeira festa do ano 2011.
Ó día seguinte xantamos xuntos coa túa netiña
no “ Restaurante A Cabana” na parroquia coruñesa
de Fiobre, coa súa privilexiada vista sobre a Ponte do Pedrido
facendo ó río Mandeo morrer na Ría de Betanzos.
Dende ese cumio, onde como diría o gran poeta do Courel, a grandiosidade
da Natureza amosa a calquera a medida do que vale un home, tí
fixéscheme unha pregunta: “ Por qué non veño
máis por estes lares?”. “Será por que vives
a seiscentos kilómetros” contesteiche eu. “Será”…,
dixeches tí.
Agora penso que a miña contestación foi dura para con
un home que, alomenos mentalmente, tiña decidido vivir sempre
en Galicia coma Castelao, para se olvidar da inquedanza
da lexanía.
O luns revisáronche o marcapasos na Residencia de A Coruña.
A doutora Álvarez apuntou que o aparello tiña
carga para dous anos máis. Foi daquela cando doume por pensar
en canta carga che quedaría a tí, ainda…
O pouco morreu o teu máis antigo amigo : Carlos Pardo
Menéndez, alias “O Xefe”.
A túa ánima tinguiuse de escuro. Non fuches xa quen de
despedilo en Vilalba.
No verán, a cousa non mellora. Recén intervido da cadeira
sei que non vas vir pasar connosco os teus momentos prediletos do ano.
Os amigos encónanse, brama Cambados…
Pepe Villamor chámame e dime que se estás
mal só poderás sanar en Galicia, e que, a este paso, ímoste
facer voltar na caixa.
Eu calo e desculpo a miña irmá, a médica. Pero,
no fondo, asinto con tristura.
Setembro pásoo na túa casa de Perbes e non na miña
que se atopa a cen pasos. Algo me dí que este verán teño
que disfrutarla un pouco máis por tí que non poideches
facelo.
No outono lévoche a Kikola, teu amor, teu anxiño, para
que estude ó carón teu. Xa non é Kikola, agora
chámaslle “ a nena do cabelo dourado”. A túa
faciana, que se torna cada vez máis nun poema calquera de
Rosalía, só se trasforma cando a miras e sorrís.
No Nadal colles una catarreira. Melloras; empeoras. O meu é un
ir e vir pola “Autoestrada do Noroeste”.
Para o día do teu santo a cousa cambia moito.”Os teus ollos
xa non me alumean”, coma reza a túa cantiga favorita.
Encámaste. As noites encámome contigo. Cando te queixas
os teus xemidos tórnanse labazadas nas miñas costas.
Estráname que a nosa boa amiga Chelo Illán
non me mande unha corte de querubins dende o ceo, para poderte levar
polo vento ó morrer no teu, cos teus…
O teu final xa non o quero ver. Volto para preparar as túas honras.
Despídome de tí decíndoche que cando nos vexamos
de novo xa estaremos sempre xuntos.
A viaxe fáiseme dura. As lembranzas sucédense, acompásanse
paseniño.
Os seis anos pasados contigo en Santiago; os teus xuramentos do cargo
perante García-Leira como “ bon galego
e mellor vilalbés”; as abraiantes gaiteiradas no Obradoiro;
os masaxes milagreiros do teu amigo o bruxo Torrado;
as eternas partidas de dominó na casa de Negreira de Manolo
Cereijo; os atrancos inxustos ó final do teu camiño
de eterno loitador pola túa terra, a que levaches da Idade Media
ó século XXI…
Tres días despois, a nada…
Perbes énchese de xornalistas, de uniformes de todas as cores;
a igrexa parroquial convértese en museo froral. A nosa aldeiña
aseméllese a Nova York.
Os cordóns policiais afastan o teu pobo de ti. Pero ninguén
se queixa, ninguén monta en cólera.
Cando o cadaleito se achega polo derradeiro tramo do camiño estoupan
as gaitas da Real Banda de Ourense.
Din que os mortos ainda oen unhas horas despois de se ir. Eu desexo
que teu oído chegara desperto ata entón, para que sentiras
que o agarimo da xente do que eu sempre che falaba, non se tiña
esmorecido.
No interior da parroquia asubios e bolboretas estomacais. Curas e bispos
a moreas. Eu saúdo ó Padre Angel de “ Mensajeros
de la Paz”; para mín un santo en vida.
Kikola estremécenos cunhas verbas sentidas a un abó que
foi case un pai. Despois depositámoste xunto ó corpo da
miña nai, no sesenta e catro aniversario da vosa boda. Feitizos
que ten a Galicia máxica…
A Vilalba non puiden ir; estaba desfeita. Mais a tía Charo, pendente
de todo, fixo o que puido, coma sempre.
Nestes días recibiches loubanzas dos partidarios; algunhas certas
e verdadeiras, outras baleiras de contido.
Os adversarios respetáronte. Foi a estes últimos a quenes
lle lo agradecín, coma houberas feito tí.
O día do funeral en Santiago encamiñábame ó
Pazo de Raxoi con deus grandes amigos: Amigos de amizade probada, que
é a que conta.
Chovía un pouco e todo estaba mollado. Ramiro Infante
reparou na espesura do verdín das pedras dos muros das antigas
facultades.”E a humidade de Santiago”; contestoulle Jaime
Concheiro.
E, de súpeto, pensei que ese verdor tan intenso, tan asoballante,
só podía ter una causa: As pedras estaban chorando. Non
o facían polo rapaz que deixou a facultade de dereito na posguerra,
nin sequera polo ex presidente forte e grandioso coma Breogán.
Choraban de mágoa polo conselleiro, polo amigo, polo pai de Galicia
que ás deixaba orfas e apenadas. Foi entón cando me decatei
de que ainda eu non tivera tempo de chorarte.
Agora, despois dos días de tolemia , de chamadas, telegramas
e cartas nos que a doenza de Crohn respetóume, podo serenarme
e pensar en tí dun xeito sopesado e tranquilo, dun xeito galego.
E é neste tempo que valoro que che teño o pé da
miña casiña e que póidote ir visitar ó cemiterio.
Sempre pola noite coma adoitaba facer ca miña nai; sempre as
caladas…
Fúcheste “bo e xeneroso” coma reza na túa
lousa. Meu pai, meu rei…
Fúcheste e ó mesmo tempo quedas entre nós como
quedará para sempre impresa a túa fonda pegada nos corazóns
dos galegos de ben.
Xa estás fronte o teu mar soñado, envolto polo “arume
arpado dos rumorosos”.
Adriana Fraga Estévez
_________________________________________________________________________________________
RECIENTE
NORMA URBANISTICA PARA LA PROTECCION DE LOS TERCEROS ADQUIRENTES :
AMAGAR
Y NO DAR
El Real Decreto Ley 8/2011 de 1 de julio, introduce como novedad , con
la finalidad de que los terceros adquirentes de buena fe se vean protegidos,
mediante la publicación registral, de las contingencias jurídicas
de los inmuebles que van a adquirir, la imposición a las Administraciones
públicas (generalmente los Concellos) de la obligación
de hacer constar, en el Registro de la Propiedad, la incoación
de un procedimiento contencioso-administrativo, dirigido a obtener la
nulidad de las licencias, mediante un asiento denominado “ anotación
preventiva, que tiene una duración limitada.
En caso de incumplimiento la Administración responsable deberá
indemnizar a los terceros adquirentes por todos los perjuicios que se
vean obligados a soportar como consecuencia de este desconocimiento.
En diversos debates organizados sobre la forma de proteger a los adquirentes
de buena fe, sobretodo en el supuesto de las demoliciones de edificios
, se ha dado por buena la solución adoptada por el TS actualmente,
que sostiene que la protección que la LH dispensa en su art 34
a los terceros adquirentes de buena fe que inscriban su derecho, haciendo
su posición inatacable, no es aplicable en el ámbito administrativo,
basándose entre otras razones en la función de protección
de los intereses generales que viene a desempeñar el ordenamiento
administrativo, a diferencia de lo que sucede en el ámbito civil
y penal.
Nosotros estamos en contra de esta teoría por considerar aplicable
el art 34 en este ámbito, con lo cual se da lugar a un supuesto
de imposibilidad legal de demolición, teoría que por cierto,
ha sido también sostenida en un congreso celebrado hace pocos
días en Benidorm, donde el presidente de la sala de lo contencioso-administrativo
de Valencia ha refrendado la teoría sostenida por mí,
tanto en este punto, como en lo relativo a la aplicación de la
doctrina del TEDH que hemos sostenido con respecto al caso O Piricoto
en Vigo.
La solución de la anotación preventiva , sostenida por
ilustres compañeros hipotecaristas , nosotros, con todos los
respetos, la estimamos errónea, inadecuada e insuficiente, tratándose
de un parche que no aborda el fondo del problema.
A pesar de la obligatoriedad de la anotación, no se señala
un plazo para la práctica de la misma, quedando en cierto modo
al arbitrio o descuido de los funcionarios competentes, prestándose
asi mismo a posibles actuaciones de complicidad con el empresario constructor
a quien le va a afectar la práctica de dicha anotación.
¿Quién se atreverá a comprar una vivienda cuando
conste en la inscripción de la misma que está afectada
por un procedimiento que podrá llevar aparejado la nulidad de
la licencia? Y si como dado que las sentencias se pronuncian en un plazo
de seis u ocho años, esta constancia registral podrá llevar
a la ruina al promotor afectado por la demanda.
En conclusión, se trata de una medida que no da solución
al problema, aunque pueda parecerlo a una primera vista. Lo que podría
conseguir, si se cumpliera a rajatabla, es que no surgieran adquirentes
de buena fe con posterioridad a la anotación, puesto que como
resalta el decreto citado, las adquisiciones realizadas antes de la
práctica de la misma, no gozan de protección de la fe
pública.
La incongruencia de los efectos de esta medida salta a la vista del
mas ignorante en materia jurídica.
Si queremos resolver verdaderamente los problemas, sobre todo los de
gran trascendencia como éste, hay que abordarlos de lleno con
valentía, y no mediante parches que, sin entrar en el fondo del
problema, no solo no ofrecen una solución al mismo, sino que
incluso pueden causar daños irreparables.
Se trata, como tristemente sucede con frecuencia, de amagar y no dar.
______________________________________________________________________________
|
|